Pinguin Invasie (in het Nederlands)

Toen we vorig jaar hier waren hebben in totaal maar 1 pinguin gezien. Erg teleurstellend. Dit jaar kwam er een invasie van pinguins. Zondag 7 januari was een mooie zonnige dag en de ijsbreker " Oden" was bezig met het ijsvrij maken van een kanaal zodat later het bevoorraadingsschip hier kan komen. Dichtbij waar de ijsbreker aan het werk was waren er verschillende groepen Adelie pinguins die zich snel uit de voeten maakten als het schip te dicht bij kwam. Sommige groepjes kwamen naar het land toe.
In ons "dorpje" hier verspreidde het nieuws zich razendsnel, en dus waren er vele rode jassen (bijna iedereen heeft een dikke rode winterjas) bij Hut Point. Het spreekt vanzelf dat er heel erg veel foto camera's waren.















ik heb een paar uur doorgebracht met het bekijken van de beestjes (ze komen zeker niet hoger dan mijn knie) en had gelukkig mijn laptop meegenomen zodat ik mijn camera geheugen kon vrijmaken en weer nieuwe foto's kon nemen. Het was fantastisch om deze mooie beestjes die zo nieuwsgierig zijn van dichtbij te zien en te horen. ik kan nu al zeggen dat het het hoogtepunt is van het jaar.

Ik kan hier niet te veel foto's plaatsten maar je kunt meer zien door op de volgende links te klikken:


Our picture website

Movies:
Penguins amongst humans
Penguins on the run from icebreaker
slippery

Back to Holland / Terug naar Nederland

After a short visit with family in Los Angeles and San Diego, we got on another set of airplanes for a long trip to the Netherlands. The purpose of this trip was to visit family and friends and to sort out our affairs there, which is to say - to move out of our apartment and officially emigrate from Holland to the US.

We had surprisingly sunny weather during the month of April and it was a real treat to get back on the bicycles and enjoy the canals of Amsterdam. We spent lots of time in various parts of the country visiting with family members and particularly enjoyed being out in the countryside at a time of year when all the trees and flowers were blossoming.

Bedankt lieve familie en vrienden voor jullie gastvrijheid! Wij missen jullie!

The following photos were taken in Rijnsaterwoude, the small town where Michiel grew up and where his father still resides.







At the end of our stay, I finally did what is required to be called a REAL Amsterdammer - I participated in moving our furniture from our 3rd storey apartment to the sidewalk using a block and tackle. Almost all traditional Amsterdam apartments are narrow-fronted with steep, narrow staircases. In most situations, it is nearly impossible to move things like couches down the stairs...so most of these buildings have a big hook on the gable (just below the roof) on which to hang a pulley.

Here is Michiel's brother, Wilbert, and I managing the ropes from the sidewalk on our first practice run with a light load in the net. Michiel is in the apartment loading the furniture into the net and pushing it out the window of the living room. Well, actually, he's the one who took this photo. Heel erg bedankt voor je hulp, Wilbert!

Arriving in Antarctica / In Antarctica aangekomen

We were picked up on the ice runway by an enormous vehicle called “Ivan the Terrabus” – this wouldn’t be the first and only strange and adapted vehicle we would see here on the ice. The managers from all of the departments greeted their employees in the lobby of the galley building and afterwards, we attended a presentation on the rules of the station. Once the presentation was complete, we were allowed to find our dorm rooms and pick up our bags.




The following days were filled with courses and trainings, including Mapcon (a ridiculously outdated supply/warehousing computer system) and vehicle training. They use outdated (notice the trend?) loaders and forklifts (including the military green versions of these vehicles, called “pickles”) which we have to be very careful with because parts cannot be easily or quickly ordered and obtained. I drive the pickles, loaders and Ford pick-up trucks (some of which have special tracks instead of tires). I never thought I’d operate this sort of heavy equipment!



I am a Materials Person for the plumbing department and work in building 136 (the plumbing warehouse). I actually belong to the Supply department. I do some administrative tasks (finding and delivering parts to people who request them and then recording the transaction in Mapcon) as well as manual labor (counting and moving goods such as chemicals and propane with loaders and forklifts and shoveling snow). Contrary to what I thought before I came down, I am not warm and cozy in the warehouse all day. I do have a chance to enjoy the weather and the view during the work day.


***********************************************************

We worden van de ijs landingsbaan gehaald door een enorm groot voertuig; Ivan the terra mover. We zullen nog veel grote, aangepaste en gekke voertuigen zien. In de hal van de galley (het eethuis) staan de managers van de afdelingen klaar om hun nieuwe personeelsleden te verwelkomen. Daarna krijgen we een presentatie over de regels en mogelijkheden van de basis en kunnen we naar onze kamers gaan.

De volgende dagen worden gevuld met allerlei cursussen waaronder Mapcon (een oeroud computer programma waarin zo'n beetje alles wordt bijgehouden; van onderdelen en voorraden tot personeelsleden en vertrektijden van de vliegtuigen) en voertuig taining. Ze werken hier met " oeroude" vorkheftrucks, loaders en pickles (militaire vorkheftrucks) waar we heel voorzichtig mee moeten zijn omdat er vaak geen nieuwe onderdelen besteld kunnen worden. Naast de Ford pick-up trucks zijn dit de voertuigen die ik bestuur. Nooit gedacht dat ik ooit zware voertuigen zou bedienen.

Ik ben een Material Person voor de loodgieters en werk in gebouw 136 (plumbing warehouse) en ben onderdeel van de Supply afdeling. Mijn werk bestaat enerzijds uit administratieve taken (het opzoeken en uitreiken van onderdelen aan mensen die daar om vragen en vervolgens administreren in het (oeroude)systeem) en anderzijds uit manuele arbeid als het tellen en verplaatsen van goederen. Het verplaatsen van zware spullen (zoals vaten met water of chemicalien) doen we met behulp van de zware voertuigen. In tegenstelling tot wat ik dacht voordat ik hier kwam ben ik dus niet de hele dag warm en knus binnen aan het werk, maar heb de kans om van het weer te genieten.

The Trip South / De Reis naar het zuiden

After a long trip from Anchorage to Seattle, Seattle to LA (where I had a drink with Sheri's cousin, Liz), from LA to Auckland, New Zealand and, finally on to Christchurch - I was, finally, close to my final destination. In LA, I had already seen luggage with the RPSC (Raytheon Polar Services) bag tags and in Christchurch there were even more. The veterans (or “returnees”) didn’t use the blue tags for the 2005 – 6 season, but tags with other colors to clearly show that they weren’t FINGEES (F%^$@ing new guys – a military term).

In Christchurch, everyone received their per diem for food and lodging and then we had to try on our ECW (Extreme Cold Weather gear) – lots of work and a little strange considering how relatively warm it was outside.

After the following full day of safety training and orientation, we were ready to leave. We gathered very early the next day at the Antarctic Passenger Terminal and put on our ECW and checked in. We received a sack lunch and boarded the military C-17. There were about 150 people and lots of cargo on the aircraft.



After 5 hours of flying, we landed softly on the Ross Sea ice. Unbelievable to think that the ice can hold such a heavy airplane….but indeed there is a little “town” with movable buildings, a fire station and a galley out on the ice. Later in the summer, this ice will start to melt and a Russian ice breaker will make a channel to allow the resupply ship to dock at the station.

***********************************************************************

Na een lange reis van Anchorage naar Seattle en van Seattle naar Los Angeles (waar ik een drankje dronk met Sheri's nicht Liz) en vervolgens van LA naar Auckland (Nieuw Zeeland) en door naar Christchurch; eindlijk dichtbij de eindbestemming. Al in LA had ik verschillende tassen gezien met de RPSC (Raytheon Polar Services) naamkaartjes en in Christchurch waren het er vele tientallen. De veteranen gebruikten niet hun blauwe (van 2005-2006) label, maar de anderskleurige om duidelijk te laten zien dat zij geen nieuwkomers zijn. (nieuwkomers heten hier FINGEES (= F*&^%$ new guy/girl)

In Christchurch kreeg iedereen zijn onkosten vergoeding (voor overnachting en voedsel etc.) en daarna moest iedereen zijn ECW (emergency cold weather) kleren aanpassen. Erg veel werk en een beetje raar als het buiten lekker warm is.

Na een volgende dag van veiligheids cursus (daar zullen we veel meer over horen) en orientatie/inleiding zijn we klaar om te vertrekken. 's ochtends heel vroeg moeten we ons verzamelen bij de terminal waar we onze ECW moeten aantrekken. Het vliegtuig is een c17 militair vliegtuig en op mijn vlucht gingen zo'n 150 mensen mee en heel veel vracht.

Na 5 uur vliegen maken we een zachte landing op het ijs van de "Ross Sea". Ongelooflijk om te bedenken dat het ijs zo'n zwaar vliegtuig houdt.